11 Eylül, 2006

oteki turkiye

Ne zaman bu kadar ayristi yollarimiz, ne zaman farkina bile varmadan ¨oteki¨ yaptik onlari? Sahi biz kimiz, onlar kim?

Biz icki iceriz, onlar icmez. Biz Ataturk'u severiz, onlar sevmez. Biz karsi cinse aski biliriz, onlar bilmez. Biz bilimi sayariz, onlar saymaz. Muzikten, resimden, edebiyattan biz anlariz, onlar anlamaz. Biz merakliyizdir, her daim sorularimiz vardir, yanitlar arariz. Onlar aramaz. Tum sorularda yanitlari nettir, her merak Tanri´ya varir. Biz egleniriz, onlar eglenmez. Biz liberalizdir, demokratizdir, farkli seslere toleransimiz vardir. Onlar bagnaz ve tutucu. Yargilarlar bizi. Ondandir bir ¨biz¨ variz, bir de ¨onlar¨. Biz vatanimizi severiz, laf uzatana pabuc birakmayiz. Onlar sevmez. Laik Turkiye Cumhuriyeti icin tehdittir onlar. Sahi sahip olduklari para nereden gelir? Bizi bolmeye calisan dis guclerin marifetidir kesin.

Basi ortulu, bes vakit namaza duran, olumun sicak nefesi ensesinde nenemiz masumdur, guzeldir, yuregimizi isitir yaydigi maneviyat duygusu. Ama en az bizim kadar iyi egitimli, gozumuzun icine bakamayan, cogunlukla elimizi sikamayan, yastasimiz oteki tehlikeli. Turkiye´de ayni anda (en azindan gonul rizasiyla) bize ve ona yer yoktur. Kelle avcisidir onlar. Beyin yikar, genc masum ogrencilerin kanina girerler. Niyetleri baskadir aslinda. Sahi niyetleri ne?

Neden bir insan dunyevi zevkleri elinin tersiyle iter, baska pek cok sey olabilecekken inanan olmayi secer? Niye adar kendini, neyi umar? Aptal midir bunlar, yasamadan oluyorlar?

Bilseniz nasil guzel seviyor oteki. Nasil mert, nasil asik, nasil gonul adami. Nasil da guzel ifade ediyor duygusunu, derdini. Nasil ugrasiyor insana hizmet icin, vatana hizmet icin. Itiliyor, dislaniyor, yargilaniyor, kucumseniyor. Inciniyor ama direniyor. Siir okurken gozleri doluyor, muzigi cigerinde hissediyor. Dostuna utanmadan koca adam ¨seni cok seviyorum¨ diyor. Uzaktaki karisini yurekten ozluyor. Ataturk´u sahipleniyor. Tarkan´la bile gurur duyuyor. Bilim irfan biliyor. Oteki diye bakmiyor bana, yuregini aciyor, kalbime dokunuyor. Ama keske diyor, keske benim icimi yakan atesi tatsaydin. Benim yasadigim huzuru duysaydin. Ne olur diyor, yalvariyor. Kendine bir sans ver. Bunu oteki sayisini artirmak icin istemedigini, bunu benim kurtulusum icin yurekten istedigini biliyorum. Iliklerim oyle soyluyor.

Karadan cok acildim, oteki. Donus yolunu bulmam cok zor.
Ama unutmayacagim seni ve ¨Temiz olmak yetmez, temizlemek gerekir¨ diyen sesini.

¨Onyarginin en iyisi tedavisi, seyahattir.¨

Kolombiya´da ¨Oteki Turkiye¨yi tanimak... Ne komik, degil mi? Artik benim icin oteki yok, sadece biz var. Ne olur birbirimize biraz daha cok sans tanisak?

3 yorum:

Adsız dedi ki...

yazinizi okudum ozlem hanim. hissettiklerinizi derinden hissettigimi saniyorum. Eski hislerimi kaybettikten sonra tekrar bulmak umidiyle uzakdogulara gidip 3,5 yil yasadim. ben de sizler gibi aglayabilsem keske...

selamlar

cagri

yonca dedi ki...

Özlemim,
Çözmek çok zor bu yaşamın sırrını. Bu adamlar bildiklerini düşünüyorlar ve mutlular. Bizse bilinmezligin mutsuzlugunda savrulup duruyoruz işte. Ben inanmayı inanmamaya tercih etmekle birlikte bu konuyu görmezden gelerek yaşıyorum.. Keşke herşey net olsa...
Yonca

alex dedi ki...

oteki beriki derken nerde oldugunu unuttuk be minik kusum. Soyle biraz gezdigin gordugun yerlerden anlat, resimler ilistir. Hadi bakiim, cok gezenim az yazanim.