Bu macera ilkinden çok farklıydı; pasaport kontrolünden ilk kez tek başıma geçecek, havaalanlarında ilk kez tek başıma aktarmalar yapacak, ilk kez memleketin denizi dışında bir suya (bkn yukarıdaki fotoğraf; Florida, Meksika Körfezi) ayağımı sokacak, ilk kez arkadaşlarım ile North Carolina ormanlarında çadır kuracak (“Mayday, mayday. Kamyonetimiz batağa saplandı”. Selim’in kulakları çınlasın!), ilk kez bir Amerikan kasabasında otostop çekmek zorunda kalacak, ilk kez tek başıma Greyhound otobüsleri ile ülkeyi bir boydan bir boya geçecek (‘bekle Eylo, geliyorum’), ilk kez tanımadığım bir insanın evinde konaklayacak (CouchSurfing o vakitler yoktu belki ama öğrenci gezginin halinden anlayan Bostonlu Oben’ler vardı), ilk kez buram buram sıla hasreti çekecek (Atlanta, Buckhead’de Eda’yla az mı bağır çağır söyledik: ‘Zalliim, senin Allah’ın yok mu?’ Neden memleketin arabesk şarkıları memleket hasretine iyi gelir?) ve ilk kez Özlem’i masaya yatıracaktım. Kimdim ben? Sınırlarım, hayallerim, değerlerim, anlam yüklediklerim, olmazsa olmaz dediklerim neydi?
Naim Süleymanoğlu, Halil Mutlu, Hamza Yerlikaya, Mahmut Demir... Atlanta Olimpiyatları’nda altın madalya kazanan sporcularımız oldular. Başarılarını; 2004 Olimpiyat Oyunları’na aday şehirlerden olan İstanbul’un lobicilik faaliyetlerini yürütmek üzere kurulan Türk Evi’nde düzenlenen bir resepsiyonla, -sporcular, ulusal/yabancı basın, Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Bşk. Togay Bayatlı, diğer komite çalışanları, Türk vatandaşlar - hep birlikte kutladık. Tarihi bir olaya tanıklık ediyordum ben!
Dünya televizyonlarına röportajlar verdik (Tokyo’da yaşayan bir arkadaşım beni Japon kanalında izlemiş valla:)). Türk holigonu gibi göründüğümüz fotoğraflar Business Week Dergisi’nde, Hürriyet’te yayınlandı (Ay-yıldıza boyalı yüzümü gören BÜ’deki solcu arkadaşların bir kısmı, yurda döndüğümde beni faşist olmakla suçlamıştı. Çin’i mi desteklemem münasipti, hala anlamam:)).
Aynı resepsiyonda, dönemin Uluslararası Olimpiyat Komitesi Başkanı Juan Antonio Samaranch da davetlilerden biriydi. Dilim döndüğünce ve aklım yettiğince, neden 2004 Olimpiyatları’nın İstanbul’da düzenlenmesi gerektiğini anlattım. "Let's meet where the continents meet" filan dedim... Sonucu biliyoruz:) Memlekete borcum olsun! (Şu hayattan göçmeden gerçekleşmesini düşlediğim şeylerden biri, hala, Türkiye’nin bir olimpiyat oyunlarına ev sahipliği yapmasıdır. Böylesi bir olaya katkı sağlamam mümkün mü, elbette henüz hiç fikrim yok. Ama para kazanma derdim azaldığında, kendimi bu ülke için doğruluğuna inandığım projelere adamak istiyorum. Kısaca, hayallerim büyük:))
Her insanın hayatında rüzgarı arkasına aldığı dönemler vardır.
Wisconsin eyaletinin başkenti olan sevimli bir üniversite şehrinde (Madison) yaz boyunca kalacaktık. Babam üniversitede bir araştırma görevi ayarlamıştı. Benzer şekilde yaz için yurt dışına araştırmaya giden Amerikalı profesörün evini kiralamıştık.
Çarşamba günleri içinde 90 yaşında insanların olduğu bir bando sokak sokak dolaşıyor, mahalleye bir hareket yaşatıyordu. O yaştaki insanların yaşamın içine karıştığını, ben ilk kez Madison'da gördüm. 
JERK CHICKEN
JAMAICAN DELIGHT
1,5 gold rum
½ trieple sec (orange liqueur)
2 pineapple juice
½ lemon juice
¼ sugar
Combine and shake everthing.
RUM PUNCH
1 over proof
½ dark rum
1 pineapple juice
½ strawberry syrup
Angostura –aromatic bitter (too little).
Combine and shake everthing.
Ogleden sonra Coyaba Beach’teki kokos otelimize tasindik (1 haftada 3 kez otel degistirdik, sormayin). Miami’den Eda da bu otelde katildi bize. Burasi galiba balayi oteli. Sadece yemek saatlerinde insan var etrafta. Onun disinda plaj da, otel de bizim. Memelere ozgurluk!
Dialogun ilk cumleleri aynen sudur (Merhaba filan yok):
Dun gece otelde, uzerinize afiyet Jamaika’nin neredeyse milli yemegi olan Jerk Chicken yedik. Yollarda adim basi jerk chicken yapilan bir mangal gormek mumkun. Bizim tukuruk kofteciler gibi yani:) Tarifini ahcimiz Brian’dan aldim, yayinlayacagim. Yapmasi pek kolay gorunmuyor gerci.
Negril yolculugu boyunca Clifton ile konustum. O da benden geveze cikti cok sukur. Her cesit tuhaf bilgiyi ogrenmis durumdayim ulkeyle ilgili. En komigi 20 kusur yildir Amerika’da yasayan Eda ile Clifton’un iletisim kuramamasi. Clifton Eda ile yaptigi muhabbette benden yardim istedi. Hahaha. Bugunleri de gordum cok sukur! Jamaika tam bana gore bir yer. Bir sekil anlasiyorum insanlarla:) Jamaikalilar Ingilizce disinda, Patois dilini konusuyorlar. Ingilizceye biraz Ispanyolca biraz da atalarinin dillerini katmislar, kelimelerinde yarisini yutuyorlar oluyor patois (patua diye okunuyor). Yah-mon (yaman) evet demek. Irie (ayri) de peki. Mesela “I am not coming” yerine “mi not go” diyorlar. Sanirim ABD’deki zencilerin konustugu Ingilizce’ye yakin.
Daha dogrusu sadece ben donebildim; ablam ve Eda yari yolda kaldilar. Otelin motorlu teknesi ile onlari gidip kurtardim:) Bu arada on tarafim kavruldu. Milli renklerimizi bedenimde tasiyorum dunden beri; on kirmizi, arka benekli beyaz. Jamaikan sinekleri de agzinin tadini biliyormus. Yenmedik yerim kalmadi. Oldum bittim kasinmaktan. Ondan benekliyim iste. Turkiye’den sitma olmayayim diye buralara tasidigim sinek kovar sprey fos cikti. Yani yakinda “sitma oldum, imdat” diyen mesajim ulasabilir.
Yarım saatlik Montego Bay Hip Strip turu sırasında son 20 gündür tanıştığımdan daha fazla insanla tanıştım. Onlarca adam ot, birkaç kadın el işi mal satmaya çalıştı. “Ben fakir bir turistim. Gelmeyin üstüme…”
Dün akşam Phil Shepherd’s Pie yaptı. Irlanda mahalli yemeğiymiş. Arkadaşlarımın birazdan verecegim tarife bakarak yemeği yapma ihtimali bence sıfır… da, hani dünya mutfağını araştırırken rastlantı eseri bloga yolu düşen okur olursa, bir faydamız dokunsun.
Toronto oldukca ciddi bir gay popülasyona sahip (yaklasik 400 bin kisiymis). Şehir merkezinde bulunan gay village’a gittim bugun. Gay mahallesinin meydanında Alexander Wood isimli bir şahsın heykeli bulunuyor. Bu heykelin altında da yanda fotoğrafını gördüğünüz kabartma var. Adamın ve kabartmanın hikayesi pek bi enteresan; paylaşmamak olmaz!
İşte bu meydanda tontiş bir gay amca ile tanıştım. Marty amca 19 yaşındaki hotdog’cu çocuğa aşık. Çocuk harbi güzel, amca haklı. Ortaya çıktı ki bu amca ünlü biriymiş. Marty and Avrum isimli bir yemek programı var TV’de (soldaki, ama simdi daha yasli). Dedim amca beni de çıkar programa. Bir kebap yapayım da Kanada yemek neymiş öğrensin!
Miami’de günde minimum 10 saat aralıksız devam eden alışveriş çılgınlığından öyle bitap düştük ki, haftasonu Fort Lauderdale’den cruise ile Bahamalar’a gitmek ilaç gibi geldi.
Cruise seyahati bir tuhaf tabii. Çoluk çombalak aileler, özellikle de yaşlılar doldurmuş gemiyi. Akşamüstü tombala gibi bir oyun oynanıyor. Gece erkekler rulet için casino’ya, kadın ve çocuklar da bizim tatil köylerindekine benzer animasyonları izlemek için gösteri salonuna gidiyor. Süs püs o biçim. N’oluyoruz ya? Alt tarafı okyanusun üzerinde biz bize takılıyoruz. Gecenin sonunda görece genç olanlar cruise’un kareoke barına akıyor. Allah ne verdiyse. Sabaha kadar söyle babam söyle. Nasıl da mutlulular. Hayret doğrusu.
Bahamalar’ın başkenti Nassau’da karaya indik. Türkiye’de kış kıyamet sürerken, güzelim güneşi bulmaktan mı bilmem, çok mutluyum. Her şey gözüme fazlasıyla güzel gorunuyor. Nassau’da biraz gezinip şnorkelle dalmak için bir tur alıyoruz. Denizaltı gerçekten başka bir dünya. Bu kadar renkli balığı daha önce sadece kitaplarda ve belgesellerde gördüm.
Şnorkel turundan sonra ver elini cennet ada, Blue Lagoon (Mavi Göl filminin çekildiği yer).
Yarım gün kaldığımız adada yunusları izledim. Birkaç saati hamaklarda uyuyarak geçirdim. Kuzey Avrupa’nın soğuğundan kaçmış ve adada öğretmenlik yapan bir gençle tanıştım ve hayatına çok imrendim. Lokal içkiler içip, yerlilerle dansettim.
Orada ölsem gam yemezdim, eminim.
