seyahat etmek için 10 harika bahane (6)

Bilmem hatırlar mısınız, geçen yıl başladığım bir yazı dizisi vardı: "Neden Seyahat Etmeli?". Sebeplere kaldığımız yerden devam etmek için güzel bir zaman.

Genç Gezginler Seyahat Bursu'11 başvuruları için kaldı 7 gün!

Son birkaç yıldır seyahatlerimdeki yol arkadaşlarımdan biri, Türkiye'nin en değerli psikiyatri hocalarından biri, Olcay Bey. Benim gibi 'insanı anlama' konusunda doymaz bir iştah ve ihtiyaçla dolu bir kişi için, onunla seyahatin güzelliklerini siz şimdi hayal edin.

İlk ondan duydum ben Maslow'un insanları 'akıl hastası', 'normal' ve 'sağlıklı' olarak ayırdığını...

'Normal' insanlar (elbetteki toplumun çoğunluğunu oluşturuyorlar); toplumsal deneyime ikna olmuş, toplum norm ve davranışlarını kabullenmiş, hayatlarını mecbur kalmadıkça güvenli sularda geçirmeyi tercih edenler. Toplumsal stabilitenin sağlanması belki de bu grubun çoğunluğu oluşturması sayesindedir.

'Sağlıklı' olan grup ise; kendi gerçeğiyle yüzleşmiş, seçmek istediği yol riskler içerse bile o yoldan gidebilecek, o yolun sorumluluğunu alabilecek kişilerden oluşuyor. Dünyada bir şey değişiyorsa, bu sağlıklı azınlık nedeniyle değişiyor. Toplumsal deneyimler ise bu insanların deneysel girişimleriyle zenginleşiyor.

Ergenlikle mücadele ettiğim onlu yaşlarımı sürekli dalgalanarak ve 'bende mental bir sorun mu var?' endişeleriyle geçirdim. Yirmili yaşlarımı topluma fazla gelebilecek reaktif/deneysel davranışlar ve arayışlar ile... Mücadeleden yoruldum, örselendim ve sonunda bu dönemi 'Normal olmam lazım!' kararına bağlayarak bitirdim. Allah biliyor, normal olmayı denediğimi:) Otuzlu yaşlarım, Zanzibarlılar'ın deyişiyle 'Hakuna Matata!' dönemidir; normallikten bayıldığım, kendimi yollara vurduğum ve sonunda durulduğum...

Maslow'un tanımını duyduğumda acayip sevinmiştim; çünkü hayatımda ilk defa beğendiğim bir sınıfa koyabilecektim kendimi: "Sağlıklı"! :)

Gezgin her geçtiği coğrafyada 'normal'in ayrı bir tanımı olduğunu öğrenir. Her ülkenin ayrı bir iklimi, her halkın kendine has değerleri ve kişilik yapısı olduğunu keşfeder. Her ceketin, her insana uymayacağını görür. Kendini tanır, ihtiyaçlarıyla yüzleşir. Yaşamın kendisine sunduklarının suçunu, yaşama atmaz gezgin. İhtiyaçları karşılamak için yaşam becerileri geliştirmek zorunda olduğunu farkeder. Kendi yolunu yaratır, o yolda dimdik durmanın zevkine varır. Seçtiği yolu, ödeyeceği bedellerin bilinciyle yürür. Yolun sonunda ulaştığı şeyi kucaklar gezgin. Spor, doğru beslenme, düzenli hayat vs beden sağlığını korur belki ama yolculuk süreci, bundan daha fazlasını sunar yolcuya.

Sağlıklı yaşam uzman reçetelerine girme önerisiyle, iddiamı özetliyorum:)
Seyahat, insanı sağlığına kavuşturur!

seyahat bursu süreci nasıl gidiyor?

Genç Gezginler Seyahat Bursu'na, bu yıl da, Hürriyet Seyahat (Serhan Yediğ'in emekleri ödenmez!) ve gezgin dostlardan destekler gelmeye başladı!

Yine bir öğrenciye burs verme düşüncesiyle yola çıkmıştım; daha duyuruyu bile yapmadan Timur Bey ve Aylak İlsu, duyuruyu yapar yapmaz da Arzu Ortaç, GGSB-2010'un finalistlerinden (hala öğrenci olan) Mustafa Özdemir ve taze mezun Dilan İkizoğlu 'biz de varız' diye mesaj attılar. Sonra, Hürriyet Seyahat'ten güzel haber geldi. Aynen geçen yıl olduğu gibi bir genç gezgine de onlar burs verecekti!

Böylece, sanki 3 öğrencilik kaynağa şimdiden ulaştık gibi:)

Ümit Orhan, Özgün Uçar, Uğurcan, Övgü Yağız, ekşi sözlük yazarları... Yolcunun özlemini anlayan ve doğru kulaklara GGSB'yi fısıldayan dostlardan bazılarıydı.

Destekçi sayısı günden güne artarken, bursa başvuran aday sayısı henüz parmakla sayılacak seviyede! Ya gençler başvuru için son geceyi bekliyor, ya bahar çarptı- gençlik sevgili derdine düştü, ya da bu ülkenin artık seyahat bursuna ihtiyacı kalmadı. Öyleyse seneye burs vermeyiz, paraları çatır çatır kendimiz yeriz. Sanki bize gidecek yol yok:)

1996 atlanta olimpiyatları, tarihimde altın bir sayfa

Yurt dışına ikinci çıkışım, bu sefer 1996 yazında, yine ABD’ye oldu. Babamı ‘İngilizcemi geliştiricem’ diyerek kandırmayı başardım; yanımda 500$, Georgia Tech’te okuyan arkadaşım Eda’da kalmak üzere düştüm Atlanta yollarına...

Bu macera ilkinden çok farklıydı; pasaport kontrolünden ilk kez tek başıma geçecek, havaalanlarında ilk kez tek başıma aktarmalar yapacak, ilk kez memleketin denizi dışında bir suya (bkn yukarıdaki fotoğraf; Florida, Meksika Körfezi) ayağımı sokacak, ilk kez arkadaşlarım ile North Carolina ormanlarında çadır kuracak (“Mayday, mayday. Kamyonetimiz batağa saplandı”. Selim’in kulakları çınlasın!), ilk kez bir Amerikan kasabasında otostop çekmek zorunda kalacak, ilk kez tek başıma Greyhound otobüsleri ile ülkeyi bir boydan bir boya geçecek (‘bekle Eylo, geliyorum’), ilk kez tanımadığım bir insanın evinde konaklayacak (CouchSurfing o vakitler yoktu belki ama öğrenci gezginin halinden anlayan Bostonlu Oben’ler vardı), ilk kez buram buram sıla hasreti çekecek (Atlanta, Buckhead’de Eda’yla az mı bağır çağır söyledik: ‘Zalliim, senin Allah’ın yok mu?’ Neden memleketin arabesk şarkıları memleket hasretine iyi gelir?) ve ilk kez Özlem’i masaya yatıracaktım. Kimdim ben? Sınırlarım, hayallerim, değerlerim, anlam yüklediklerim, olmazsa olmaz dediklerim neydi?

Hayatımın dönüm noktalarından biri olması dışında, o Amerika seyahati, ömrüm boyunca unutmayacağım bir deneyimi daha yaşamama vesile oldu: 1996 Atlanta Olimpiyatları!

Bu gözler Cep Herkülü Naim’in altın madalyayı silkmesini, koparmasını izledi. Bu kollar boynuna sarıldı. Bu dudaklar yanacıklarından öptü (Affetmem!:P).

Naim Süleymanoğlu, Halil Mutlu, Hamza Yerlikaya, Mahmut Demir... Atlanta Olimpiyatları’nda altın madalya kazanan sporcularımız oldular. Başarılarını; 2004 Olimpiyat Oyunları’na aday şehirlerden olan İstanbul’un lobicilik faaliyetlerini yürütmek üzere kurulan Türk Evi’nde düzenlenen bir resepsiyonla, -sporcular, ulusal/yabancı basın, Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Bşk. Togay Bayatlı, diğer komite çalışanları, Türk vatandaşlar - hep birlikte kutladık. Tarihi bir olaya tanıklık ediyordum ben!

Dünya televizyonlarına röportajlar verdik (Tokyo’da yaşayan bir arkadaşım beni Japon kanalında izlemiş valla:)). Türk holigonu gibi göründüğümüz fotoğraflar Business Week Dergisi’nde, Hürriyet’te yayınlandı (Ay-yıldıza boyalı yüzümü gören BÜ’deki solcu arkadaşların bir kısmı, yurda döndüğümde beni faşist olmakla suçlamıştı. Çin’i mi desteklemem münasipti, hala anlamam:)).

Aynı resepsiyonda, dönemin Uluslararası Olimpiyat Komitesi Başkanı Juan Antonio Samaranch da davetlilerden biriydi. Dilim döndüğünce ve aklım yettiğince, neden 2004 Olimpiyatları’nın İstanbul’da düzenlenmesi gerektiğini anlattım. "Let's meet where the continents meet" filan dedim... Sonucu biliyoruz:) Memlekete borcum olsun! (Şu hayattan göçmeden gerçekleşmesini düşlediğim şeylerden biri, hala, Türkiye’nin bir olimpiyat oyunlarına ev sahipliği yapmasıdır. Böylesi bir olaya katkı sağlamam mümkün mü, elbette henüz hiç fikrim yok. Ama para kazanma derdim azaldığında, kendimi bu ülke için doğruluğuna inandığım projelere adamak istiyorum. Kısaca, hayallerim büyük:))

Her insanın hayatında rüzgarı arkasına aldığı dönemler vardır.

Naim kürsüde altın madalyasını gözlerimize bakıp öperken mi rüzgarı ardıma aldım?

Gidiş-dönüş toplam 48 saat süren Greyhound yolculuğundan sağ salim çıktığımda mı?

Au Bon Pain Cafe'de Harvard öğrencilerini masama davet edecek özgüveni bulduğumda mı?

Sokakta tanıştığım şairlerin davetiyle katıldığım şiir gecesinde, barı doldurmuş Amerikalılara ezberimden Türkçe şiirler okuduğumda mı?

1996 senesi... Amerika Birleşik Devletleri'nin Georgia, Florida, Güney ve Kuzey Carolina, New York, Massachusetts gibi eyaletlerinden geçtiğim 3 aylık bir macera...

Kesinlikle kişisel tarihimde kayda değer bir sayfa idi.

amsterdam'da bir bot ev!

Alt tarafı bir bot ev, ne kadar heyecan verici olabilir ki? Cevap veriyorum, oldukça!! Nedense kanal üstündeki bir bot evde 4-5 gün yaşama fikri, beni şu an çok motive ediyor. Bot ev, bot ev, bot ev!! Söylerken bile mutlu oluyorum:)


Bayram tatilini fırsat bilip, 14 yıl sonra Amsterdam'a yeniden gidiyorum. Kanada'dan Alex ve Almanya'dan Rifi ile büyük bir buluşma gerçekleşecek. Bot evimiz batmaz, birimiz kanala uçmazsak, size canlı canlı ileteceğim maceraları...

madison

Ayak bastığım ilk yabancı toprak Amerika Birleşik Devletleri'nin New York şehrinde yer alan, JFK Havaalanı oldu (Sene 1994). Uçaktan inince tuvalete gittiğimi, tuvaletteki sifonu bir türlü bulamadığımı ve utanarak dışarı çıktığımı, sonra el yıkamak için lavaboya gittiğimi, bu sefer de bir türlü musluğu çalıştırmayı başaramadığımı hatırlıyorum.

O yıllarda Türkiye'de sensörlü (yoksa fotosel mi deniyordu bunlara?) tuvaletler/musluklar yoktu, vardıysa da benim içinde bulunduğum sosyal sınıfa henüz inmemişti (yurdumdaki tek alışveriş merkezinin Galleria olduğu vakitlerden bahsediyorum). Ne zaman ki yanıma bir insan geldi, elini musluğa uzattı, mucize gibi bulduğum bir an yaşandı: Su aktı!

Wisconsin eyaletinin başkenti olan sevimli bir üniversite şehrinde (Madison) yaz boyunca kalacaktık. Babam üniversitede bir araştırma görevi ayarlamıştı. Benzer şekilde yaz için yurt dışına araştırmaya giden Amerikalı profesörün evini kiralamıştık.

Kendimizi bahçesine çiçekler dikilmiş, sokağında çocukların paten kaydığı, sakin bir Amerikan mahallesinde yaşarken bulduk. Mütevazi, güler yüzlü, hayat kavgası bizimkinden bambaşka, gezegenin kalanı üzerine en ufak fikri ve ilgisi olmayan insanların arasındaydık.

Hayatın ritmi, akışı ve oyuncuları değişikti. Wisconsin Üniversitesi öğrencileri gündüzleri gölde yelken kullanıyor, Cuma akşamları kampüste partiler, konserler oluyordu. Çarşamba günleri içinde 90 yaşında insanların olduğu bir bando sokak sokak dolaşıyor, mahalleye bir hareket yaşatıyordu. O yaştaki insanların yaşamın içine karıştığını, ben ilk kez Madison'da gördüm.

Yan komşumuz bana bir bisiklet, henüz ilkokulda okuyan kardeşime de bir paten vermişti. Bir koca yazı, iki kardeş, gündüzleri teker üstünde bilmediğimiz bir şehri keşfederek, geceleri film izleyip, pizza yiyerek geçirdik.

Durgun, dingin, kendi halinde bir hayattı. Nedense bugün Madison'u özledim.

gezegenin dört yanında!

Seyahat bursunun hayatıma bunca güzel genç katacağını hiç hesaplamamıştım. Dünyanın dört köşesine, Pansiyon'u taşımalarını da ummamıştım. Sayelerinde totomu kaldırmadan, dünyayı dolaşıyorum:)

Güney Amerika'da maceradan maceraya koşan 'Kıyısız' Feyyaz, Bolivya'dan selamlıyor bizi.

Benim de seyahat perhizimin bitmesi uygundur artık. Yollar bana, ben yollara hasret... Olmuyor böyle.

genç gezginler seyahat bursu'11

"Kaç dolanışta ulaşır sarmaşık çiçek açacağı yere?" (O. Aruoba)

Genç Gezginler Seyahat Bursu fikri nasıl doğdu, amacı neydi, nasıl yayıldı, kaç kişi başvurdu, hangi yazılarla başvurdu, projeye kimler destek oldu, ilk yılın bursunu kimler kazandı, bursu alan gençler yollarda neler yaşadı, GGSB hangi projelere fikir analığı yaptı vb soruların yanıtları blogda bir yerlerde mevcut. Tekrar yazmayacağım:)

Bilmeniz gereken; evet ciddiyim, ciddiyiz!!!
Seyahat Bursu diye bir şey var ve geçen yıl birkaç öğrenci bu burstan faydalandı.

Duyuru için çok geç kaldığımın, yaz tatiline sadece 2 ay kaldığının farkındayım:( Başvuru koşullarına uyan tüm genç gezginlere lütfen GGSB'den bahsedin!

Seyahat bursuna kimler başvurabilir?
18-24 yaş arasında, yollarda olmaya ihtiyaç duyan, blog yazarı, tüm üniversite öğrencileri bursa başvurabilir. Üniversiteyi kazanacağıma inanıyorum diyen Liseliler, kasmayın:) Geçen sene az üzülmedik beraber.

Nasıl başvurabilir?
Kısa bir özgeçmiş ve "Yollara Özlem" konulu bir yazıyla, 1 Haziran 2011 tarihine kadar, seyahatbursu@gmail.com adresine başvurabilir.

Özgeçmişte; isim + üniversite/bölüm/sınıf + adres/telefon/e-mail + blog /(varsa) twitter adresi + 1 fotoğraf mutlaka yer almalı! Başvuru yazısı; boşluksuz 2500 karakteri geçmemeli!

Bana acıyın, Türkçe dil bilgisi kurallarına dikkat edin ve tüm bilgileri tek bir word dosyasına yerleştirin, 3 ayrı mesajda, parça parça göndermeyin! Bana acımayana, bu sene ben de acımayacağım:)

Burs kapsamı ne olacak?
Temel seyahat ihtiyaçlarını karşılayacak kadar maddi destek (Adını koyalım hadi: 600 Euro).

Bu sefer yön, ulaşım yolu baştan serbest! Dilerseniz interrail bileti alın. Dilerseniz otobüse, uçağa binin. İsterseniz yüzün, yürüyün, pedal çevirin, kürek veya otostop çekin. Yeter ki gezin (min 3 hafta), durmayın sabit bir noktada.

Burs kaç öğrenciye verilecek?
İşte bu benim de en çok merak ettiğim konu. Geçen sene ben 1 öğrenciye burs veriyorum diyerek yola çıkmıştım; projeye inanan gönlü zengin gezginlerin katkılarıyla bu sayı arttı. Şimdilik sadece 1.5 öğrenci için söz verebilirim:)

Bursun karşılığı olarak Genç Gezgin'den ne beklenecek?
Ülkemizde gezgin kültürünün özendirilmesi ve yaygınlaştırması adına, seyahat anılarını bir blogda yazması. Facebook, twitter vb mecralarda da varlık gösterse şahane olur.

Bursiyer nasıl belirlenecek?
Burs adaylarının başvurularını önce ben değerlendirecek ve finalistleri belirleyeceğim (finalist sayısı başvuru sayısına bağlı). Aynen geçen yılki gibi, bursiyer/ler jüri oylarıyla belirlenecek. Haziran ortasında bursu almayan hak kazanan öğrenciler açıklanacak.


'Kaç dolanışta ulaşır sarmaşık çiçek açacağı yere' bilmiyorum ama
çiçek açmadan bu dünyadan göçmek trajedinin kralı bana göre.

Bu dünyaya ölmeye değil, olmaya geldik.

Haydi gençler, dolanışa !!

Heykel, Salvador Dali'den The Birth of The New Man

neden seyahat?

Genç Gezginler Seyahat Bursu'10 başvuru yazılarından...

"Sizce de küçükken kandırmıyorlar mı kız çocuklarını prenses olduklarına inandırarak, oysa masalını kendi yaratır insan; benim de kendi masalımı aramam, yaratmam gerek dünyayı özümseyip..." (Güneş)

"Yukarıdan insanlara baktım, 'duruyorlardı'... Ben de seçimimi o akşam yapıp, 'yaşamaya' karar verdim." (Feyyaz)

"Charles Darvin 'Hayatta kalan, türlerin en güçlüsü değildir, en zekisi de değildir. Hayatta kalan değişime en çok ayak uydurabilendir' demişti. Dünya hızla değişiyor. Değişen bu dünyada değişime ayak uyduran hayatta kalacaksa, kimse bunu oturduğu yerden yapamaz. Kendimi değişikliklere açarak hayatta kalma şansımı artırmak ve kazandığım deneyimle başkalarının yaşama tutunmalarına yardımcı olmak istiyorum." (M. Zeynep)

"Giderim sadece bu yüzden, gittiğim yerin insanını, sokağını, sokak köpeğini de benimmiş gibi seveyim, önemseyeyim ya da benim olmayanları da sevmeyi öğreneyim diye. Sonra da koruyayım artık bana uzak sokakları da!" (Selen)

"Bu dünyada benden başka, arkadaşlarımdan başka, tüm tanıdıklarımdan ve gördüklerimden de başka insanların yaşadığının farkındayım. Yaşam denilen şeyin kendi nefes alış verişimden öte, milyonlarca insanla beraber meydana getirdiğim bir döngü olduğunu biliyorum. Dişlerimi fırçalarken kapattığım suyu, her yıl mart ayında diktiğim ağacın oksijenini, ‘gereksiz yere yanıyor’ diye söndürdüğüm elektrikle koruduğum dünyayı kimlerle paylaşıyorum görmek istiyorum." (Semih)

"Yeni sorular için hep yeni mekânlara ihtiyaç duydum yaşamımda… Kahkaha, neşe, hayat üstüne düşünme, hayatı üstüne düşürme, hüzün, hazin ve aylaklık… Çok derin bir anlam aramıyorum ama merak ediyorum: Bize insanlık hakkında anlatılanlar doğru muydu diye." (Dilan)

"En az 10 dilde merhaba diyebilmenin, en az 10 dilde dolu dolu gülebilmenin, paylaşabilmenin, en az 10 dilde şaşmanın, bilmeden koşmanın, kaybolmanın, en az 10 dilde sevebilmenin, hayal edebilmenin zamanıdır şimdi. Yollara düşmenin zamanıdır şimdi…" (Özgün)

"Şimdi bize fazla olmayan bir şeyi istiyoruz. Hakettiğimizden fazla olmayan, sabahtan akşama kadar kaybolmayı istiyoruz. İlk kez geçeceğimiz yolların şarkısını söylercesine hasretindeyiz. Hasretindeyiz, çünkü yorulduk. Yorulduk kaybolmamış gibi yürüdüğümüz yollardan, evlerden, işlerden, okullardan... Onların yabancılığından yorulduk. Başka gibi yaşanan aynılardan, bize, insana içkin olmayan kaygılardan, duygulardan, yalancılıklardan yorulduk. Nefes almak istiyoruz." (Murtaza)

"Araştırmaya, öğrenmeye son derece aç olan beynim bu defa görerek, dokunarak, tadarak, koklayarak ve duyarak öğrenmek istiyor. Gideceğim yerlerde, gezeceğim sokaklarda bırakacağım ayak izleri, benden ve bizden izler bırakabileceğim ruhlar..." (Hande)

"Bilmedik sokaklarda ilk kez gördüğüm evlerin pencerelerinde kim bilir ne hikayeler, ne fotoğraf kareleri, ne insanlık halleri özellikle beni bekliyor. Yani mutlaka herkesi bekleyen hikayeler var ama bir de “özellikle” beni bekleyen hikayeler vardır ve ben onlara ulaşmanın heyecanındayım. Hayata geç kalmak istemiyorum!" (Birge)

"Çünkü ben dünyaya neden geldiğimi anlamak için uğraşıyorum. Çünkü ben her insanın dünyaya bir geliş sebebi olduğuna inanıyorum. Önemli olan insanın bu varlık sebebini bulması ve dünyayı, iyiye ve güzele dönüştürmek için kendi küçük devrimlerini yapabilmesi, en azından bunun için elinden geleni yapmaya çalışması." (Pelin)

****

Bir yerlerde hala seyahati düşleyen, yollarda olmaya ihtiyaç duyan gençler var değil mi?

O gençler hemen başlasın düşünmeye; "Yollara Özlem" en iyi nasıl anlatılır diye.

Genç Gezginler Seyahat Bursu 2011 başvuru koşulları, yarın Pansiyon'da!

world travel channel

Turkiye'de artik seyahat/turizm temali yeni bir TV kanali var: World Travel Channel.

Sadece Turkiye degil, dunyada da bir ilk olan, ilginc bir yayin agi diyebiliriz WTC icin.

WTC'nin bir de blogu var. Hatta ben artik o blogun yazarlarindan biriyim!

"Yazar Hakkinda" bolumu icin kisa bir metin gondermem istendiginde kendimi nasil anlatayim bilemedim:) Sonunda su aciklama cikti elimden.

"Kim olduğumuz, geçmişte nerede olduğumuz ile ilgilidir."

Elazığ’da doğdu, 'dünyanın en bipolar şehri' İstanbul’da yaşadı, şimdilik beş kıtada 50 civarında ülkenin yüzlerce şehrinden geçti.

Almanlara göre cahil ve disiplinsiz, Ürdünlülere göre entelektüel ve tertiplidir. Ortalama yaşın 15 olduğu Yemen'de yaşlı, Japonya'da ileri evre bir genç olarak kabul edilebilir. Norveç standartlarında fakir, Ekvadorlulara göre zengin bir hayat sürer. İran'da şiir yazdıracak kadar güzel ve çekici, Ukrayna'da kısa, şişman ve çirkin bulunabilir. Türkiye'de ise; Boğaziçi Ün. mezunu, ajans sahibi, bekar ve çocuksuz, gezgin, Özlem-Pansiyon isimli blogun sahibesi olarak bahsedilebilir kendisinden, yer yer...

Çoğu dünyalı gibi, karşısındakinin algısı (ve önyargısı) kadardır Özlem Yücel. Olduklarından ve sandıklarından sıkıldıkça, kendi gerçeğini yaratmak için yeniden yollara düşer.

Bir medya sirketinin kurumsal blogunda yazmak benim icin de yeni bir deneyim olacaga benzer.

WTC'de yayinlanan ilk yazimi okumak isterseniz, basliga bi tik lutfen!!

Hayatınız film olsa, kimse izler miydi?

iste oyle bir sey

Patagonya'nin kucuk bir kasabasinin otobus gari. Otogarin tek yolcusu, aylar suren seyahati birkac hafta icinde bitecek olan gezgin kiz. Bavulu onunde acik.

Artik isime yaramayacak esyalari ayirmam, yukleri azaltmam lazim:( Ahh benim Ispanyolca kitabim, Ispanyolca ders notlarim... Sayenizde 5 ay bu kitada ac kalmadan yasadim. Altini cizdigim her satirin bir hikayesi, ogrenmeye calistigim her kelimenin bir hatirasi var. Ben sizi ne yapayim?

Bu yukler ki aslinda gezgin kizin en degerli anlarinin kaniti.

Arkada birakmali mi, birakmamali mi?

Bu soruyu tartarken kiz icinde; gara sirtcantali, karmakarisik sacli, sarisin bir genc geldi. Muhabbet aniden, dusunulmeden, kendiliginden basladi ve ilerledi.

"Heyy" diye seslendi kiz, Avrupali bir gezgin sandigi gence: "Ispanyolca kitaplarimi ve notlarimi ister misin?"

Karisik sacli oglan ve acik bavullu kiz, baktilar birbirlerine sessizce, 3-5 saniye. Oglan "ben Arjantinliyim, Ispanyolca biliyorum" dedi.

Gulduler birbirlerine.

Iki ayri yonden gelen, iki ayri yone giden, oncesi ve sonrasi olmayan, ortak kelimeleri pek az iki gezgindik. Ben diyeyim 30, siz diyin 40 dakika muhabbet ettik. Insan hayatinin yuzde kacina denk gelir bu dakikalar? Kac kelime sigar bir 30 dakikaya?

Oglan satranc turnuvalari icin 2 kez Istanbul'a gelmisti. Kiz oglanin memleketini otobusle boydan boya gecmisti. Tanistilar, sakalastilar, gulustuler, anlastilar.

Iki insanin anlasmasi icin ortak kac kelime bilmeleri gerekir? Kac kelimeden sonra ruh ruha, gonul gonule deger? Kac kelime ile duygusal bag kurulur, insan insani sever?

O otuz dakikada ruh ruha degdi, insan insani sevdi. Otobus saatleri gelince kirk yillik dost gibi sarilarak, birbirleri icin en iyiyi dileyerek vedalastilar. Hatiralari korumak icin cisme ihtiyaci olmadigini sezdi, yuklerini Patagonya'nin issiz otogarindaki banka birakti kiz.

O gun bugundur, ne zaman karmakarisik sari saclari yuzunu cevreleyen bir insana denk gelsem ya da satranctan bahsedilse yanimda ya da bag kurdugum esyalari terk etme kararsizligina dussem ya da issiz ve sessiz bir yerde iki kelam edesim gelse... illa ki -adini hic bilmedigim icin kendisine Lowell adini yakistirdigim- hayatimin bir 30 dakikasinda benim en iyi arkadasim olmus, uzaklardaki o guzel insan gelir aklima... Evrene bir selam gonderirim.

belcikali ressam magritte'den "collective invention"

Renklerde kayboldugumuz, bakmalara doyamadigimiz tablolar vardir hani... Rene Magritte o resimlerin ressami degil!!

Ama onun resimlerinin, 'bu adam ne demeye calismis yahu' derken, sizi bir yolculuga cikaracagi kesin. Aslinda bu 'bir yere varilamayan' yolculuklardan olacak. O yuzden de aklima 'gercek yolculuk, sadece yolculuk icin yapilir' sozunu getiyor eserleri. (Kendisi oyle anilmak istemese de, surrealizm-gercekustuculuk- akiminin onculerinden kabul edilen) Magritte'ye bosuna 'resim yapan filozof' dememisler. Sorudan soruya kosturuyor insani.

Magritte'nin kafamda bir sey cagristiran nadir tablolarindan biri: L'Invention Collective (Kollektif Bulus).

Cagrisim dediysem, cool bir sey degil maalesef:) Nasrettin Hoca'nin 'Kazan' fikrasi. "Kazanin dogurduguna inaniyorsun da, oldugune niye inanmiyorsun?"

'Kollektif Bulus' ismi uzerine guzel kafanizi hiicc yormayin. Eserlerine isim bulmak icin bol mesai harcayan Magritte'in belli ki motivasyonu, en alakasizini koyarak 'akil' yolunu tamamen baltalamakmis:)

"Resimlerimi bilinçli ya da bilinçsiz bir simgeselliğe indirgemek, onların gerçek doğasını görmezden gelmektir. İnsanlar bir takım nesneleri hiçbir simgesel anlam aramadan rahatlıkla kullanabiliyorlar, ama iş resimlere bakmaya geldiğinde, aynı nesnelere nasıl bakacaklarını bilemiyorlar. Resmin karşısında ne düşünmeleri gerektiğini bilmedikleri için yaşadıkları bu ikircikli halden çıkabilmek, onları belli anlamları aramaya itiyor. Yaslanacakları bir şey olsun istiyorlar. O boşluk duygusundan kurtulabilmek için tutunabilecekleri güvenli bir dal aramaya çalışıyorlar. Simgesel anlamlar arayanlar, imgenin kendindeki şiiri ve gizemi gözden kaçırıyorlar. Bir gizem sezebildiklerine şüphe yok ama, bir an önce kurtulmak istiyorlar o sezgiden. Korkuyorlar. ‘Bu ne anlama geliyor?’ diye sorarken, gerçekte her şeyin anlaşılır hale gelmesini diliyorlar. Oysa o gizemi sezen ve ondan kaçmayanlar, bambaşka bir tepki veriyorlar resme. Onlar, başka sorular soruyorlar." (Magritte)

Deniz kizi mitinin dogmasini, kimileri, denizlerde aylarca kalan denizcilerin hayal guclerine baglamis (colde serap olayi). O 'kimilerinin' torunlari da bugun, Magritte'in 'deniz kizi yorumunu' sahiplenmis, ortaya yandaki deniz kizi karikaturu cikmis: "Issiz bir adaya dusseniz, hangisini secerdiniz?".

Deniz kizlari issirsin sizi:)

sen mutlulugun resmini yapabilir misin abidin?

...
sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin
işin kolayına kaçmadan ama
gül yanaklı bebesini emziren melek yüzlü anneciğin resmini
değil
ne de ak örtüde elmaların
ne de akvaryumda su kabarcıklarının arasında dolanan kırmızı
balığınkini
sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin
1961 yazı ortalarında Küba'nın resmini yapabilir misin
çok şükür çok şükür bugünü de gördüm ölsem de gam yemem
gayrının resmini yapabilir misin üstat
...
Nazim Hikmet Ran
Saman Sarisi (Bir Garip Yolculuk) isimli siirden alinti


Bugun, bana gore "mutlulugun resmi" olan birkac fotografi paylasmak istedim sizinle. Seyahat Bursu'10 finalistlerinden 3 genc gezginin yollardaki fotograflari...

Patagonya'daki bir buzul golunde suya atlayan, "ciktigimda bedenimi hissedemiyordum ama yasadigimi hissediyordum" diyen Feyyaz... Iguacu Selalesi'nde yasadigi mutlulugu yaninda paylasacak kimsesi olmasa da sarki soyleyerek kutlayan Umit... kiymetlisi Scotty ile bir zamandir Italya'da bisiklet turlarina cikan Baki Berk.


Mutlulugun resmini yapmak, cidden o kadar zor mu?